เหมือนจันทร์เพ็ญที่เคยส่องเย็นได้ลาจากฟ้า

 

เปลี่ยนผัน สายธารเวลาให้ชีวาได้มองได้เห็น

 

สัจธรรมคือความเข้าใจในสิ่งที่เป็น

 

ใดใดไม่มีว่างเว้น ล้วนเป็นเพียงอนิจจัง

 

ดูน้ำค้าง เพียงโดนแดดจางก็พลันสลาย

 

ชีวิตบอบบางมากมาย เพียงจำไว้ทุกวันสำคัญ

 

ดีหรือร้าย กระทำอย่างไร ก็เป็นเช่นนั้น

 

รำลึกถ้อยร้อยรำพัน สังฆบิดา จารึกในใจ

 

"สิ้นทุกข์สุขที่แท้จึงได้พบพาน สู่ทางธรรมบันดาลในชาติสุดท้าย ส่งฟ้าสู่ดินแดนที่หมดผองภัย สถิตไว้ในแดนธรรมพระนฤพาน

 

(สถิตไว้เพียงความดีชั่วนิจนิรันดิ์ / สถิตไว้ในรอยธรรม พระญาณสังวร)